Пры гуках слова «Рэнесанс», – паводле словаў Ёхана Хёйзінгі, знакамітага нідэрландскага гісторыка, тэарэтыка культуры, – чалавеку, які задумваецца пра прыгажосць мінулага, уяўляюцца пурпур і золата [1]. Насампраўдзе, Рэнесанс, акрамя літаральнага адраджэння або пераймання антычнасці, меў на ўвазе разняволенне духу, думкі і пачуцця, усведамленне нязначных датуль магчымасцяў і самакаштоўнасці асобы. Да агульных рэнесансавых працэсаў у культуры Беларусі дзейсна спрычыніліся свецкія літаратурныя адаптацыі. Менавіта свецкія, бо ў эпоху Адраджэння разыходжанне паміж мараллю і рэлігійнай верай паглыблялася. Апалагізаваліся зямное жыццё, уласная свабода чалавека, розум і сумленне, мудрасць і працалюбства, грамадская актыўнасць і служэнне агульнаму шчасцю, эстэтычная вартасць роднай мовы [2]. Росквітам беларускага, як і сусветнага, перакладу лічыцца XVI ст. [3] З пашырэннем кантактаў паміж Вялікім Княствам Літоўскім і еўрапейскімі краінамі (у тым ліку навучанне за мяжой) з’яўляюцца тлумачэнні заходніх літаратурных і рэлігійных твораў [4].